Zincir

Mehmet görevi yapacagi yere ulastiginda isin baslamasina birkac dakika vardi. Telefonunu cikararak görev yerine geldigini onayladi. Birkac saniye sonra iceriden biri elinde kullanacagi malzemelerle cikageldi ve onlari bir kenara birakarak geri iceri girdi. Telefonundaki ekranda Mehmetin görevde ne yapmasi gerektigi detayli bir sekilde anlatiliyordu. Getirilen malzemeleri kullanarak, bilgileri takip ederek isi tamamladi. Saatine bakti, hala biraz vakti vardi. Yaptigi isi son bir kez kontrol edince telefonundan görevi tamamlama dügmesine basti. Uygulamanin sesli yönlendirmesiyle, ilgili yerlerin fotograflarini ve videolarini cekti. Dosyalari sisteme yüklemesinin ardindan birkac dakika gecmisti ki Mehmetin hesabina bu isten kazandigi krediler yatti. Telefonu kapatip pencereye dogru ilerledi. Disarisi karanlik, icerisi disaridan bakildiginda rahatca görülebilecek kadar aydinlikti. Hafifce perdeyi cekip cama burnunu dayadi ve disari dogru bakti. Karsi pencerede bir hareket görür gibi oldu. Mehmetin girdigi adreste yalnizca eski bir mezarlik vardi. Mezar taslarina göz ucuyla baktiginda yetmis-seksen yillik mezarlar oldugunu gördü. Elindeki fotograf cok daha yeni bir zamana, yaklasik otuz sene kadar öncesine ait olmaliydi. Tabii bu mezarlar sonradan buraya tasinmadiysa.