Isabelle

XIX. yüzyilin sonlarina dogru, Gérard Lacase, Francis Jammes ile André Gidei yakinda yikintilarindan baska bir sey kalmayacak olan Quartfourche Satosunu ziyarete götürür. Orada, onlara basindan gecen kisa ve yogun ask hikayesini anlatmaya koyulur.
Gérard, kütüphanesinde Bossuet üzerine arastirmalar yapmak üzere davet edildigi Quartfourcheta, Casimir adli kücük bir cocukla tanismistir. Cocuk; kalin bir sir perdesiyle örtülü gecmise acilan kapinin anahtaridir. Gérard, cocugun sadece resmini gördügü annesine, önleyemedigi bir tutkuyla baglanir. Ne var ki, Isabelle gercekte tam bir femme fataledir. En azindan Gérard öyle oldugunu düsünür.
André Gide, büyük bir ailenin parcalanmasini, ahlaki bir yikilisi, bir satonun cöküsünde simgelestirirken, estetigin sundugu görünüm ile gerceklik arasindaki ucuruma isaret ederek bu alcakgönüllü öyküye büyük bir derinlik kazandiriyor. Isabelle, büyük bir ailenin cöküsünü, bir satonun cöküsüyle simgelestiriyor