Keloglan Masallari

SOlmaz masaldir bunun adi, söylemek ile cikar tadi. Derelerden gelir sel gibi, tepelerden gelir yel gibi. Konup göcerek, lale sümbül bicerek. Vara vara vardim bir kahvenin peykesine, kirk kisi ile ahbap oldum. Ak sakal, kara sakal, cengelli sakal, hey oglan bunlarda bir fisilti var. Ic merdiven, dis merdiven. Merdivenden ciktim yukari, kirk kiz oturmus. O nazeninim kizlar, andikca yürekler sizlar. Perdeyi kaldirdim bir kiz oturmus dedi ki bana Behey oglan, derlek, toplak, baldiri ciplak ne gezersin bu vefasiz dünyada.
Bir kere masalin dili acildi mi onun sözünü kesmeye kimsenin gücü yetmez. Cambazlar, degirmenciler, sihirli külahla dolasanlar, leblebiciler, altin bülbüller, cil horoz yaninda sahmaranlar, pamuk prensesler, hirsizlar, padisah cocuklari; aklin ve hayalin sehirlerini kusatir, olmazlar olur, dönmezler gelir, öksüz hakkini, sevdali askini mutlaka bulur. Keloglan ortak suurun berrakliginda bütün sulari gecer, gülmeyeni güldürüp düsünmeyeni düsündürür. Mustafa Duman, yüzlerce yazma, binlerce arastirma ve onca yayin arasinda gezerek ömrünün birikimini bu kez Keloglan Masallari olarak sunuyor bize. Belki de ilk kez Keloglan tam manasiyla gercek zenginligine kavusuyor. Bu dil oldugu kadar kültür, hayal oldugu kadar sürprizler senligi kacirilmaz.