Insanlarin Dünyasi

Suracikta ayaklarimin altinda serili duran ucsuz bucaksiz beyaz tuzagi hayal ediyordum.
Bulutlarin altinda -hep zannedildigi gibi- insanlarin kosusturmasi, karmasasi ya da sehrin trafigi
degil mutlak bir sessizlik ve kalici bir huzur hüküm sürüyordu. Bu beyaz
-lik benim icin gercek ve gercek olmayan, bilinenle bilinmeyen arasinda bir sinira dönüsmüstü.
Ve ben artik biliyordum ki bir görüntü; bir kültürün, bir medeniyetin ya da bir meslegin bakis
acisindan seyredilmezse hicbir anlam tasimaz.
Exupéry, bizi tekrar havalandiriyor. Yüksekte olup yukaridan bakmayan bir gözle daglara, cöle,
ölüme, denize, geceye, köleye, doguya ve daha pek cok seye baktiriyor. Sadece mesleginin
bakis acisi degil tabii bize bu kadar seyi anlatmasini saglayan. Onun bakisinda gizli her sey.
Okuru havalandi- riyor ama yumusak bir inis icin degil. Belki sert bir yüzlesme icin, Insanlarin
Dünyasinda.