Kör Köstü

Reha, metro vatmani olarak her gün binlerce yolcuyu karanlik tünellerde tasirken, kendi icinde de sessiz bir savas veriyordu Hayatla, insanlarla ve en cok da kendisiyle. Bir aksam esi Alüzenin evi terk etmesinin akabinde, her sey altüst oldu. Ama asil yikim, kulagina kazinan o sözdeydi Kör Köstü.
Kör Köstü, terk edilisin ardindan zihnin kirilgan sinirlarinda gezinen bir adamin hikayesi. Askin, kaybin ve deliligin ic ice gectigi, Göbeklitepeye kadar uzanan bir yolculuk. Karla kapli, sessizlikle örtülü ama ruhundaki catlaktan sizan bir fisilti kadar gercek.
Ama bazen is öyle bir raddeye gelirdi ki, tüm bu kaosun kirildigi bir noktada ya da semali belirsiz bir mekanda asili kalmisken, diplerde saklanan külhani görüverirdiniz. Görüntüsü, sicakligindan önce belirirdi. Ölüler diyari, cehennem veyahut tamu. Ne derseniz deyin. Bu hicbir seyi degistirmezdi. Aniden görüntünün sicakligiyla bile boguldugunuzu hissederdiniz. Zira cehennemin oylumu, bir düs olmaktan cikar, gercege döner; uyku gibi baslar, ölüm gibi biterdi.