Gazoz Kapagi

Evin ici karanlik olmaya baslamisti. Ablamin kirip döktügü her sey oldugu gibi duruyor. Ablam oturdugu yerde bir sey mirildaniyordu. Sarki gibi ama sözleri yok. Annemin her zaman mirildandigi sey bu. Yavasca ayaga kalkti. Agir agir kapiya dogru yürüdü. Kapiyi acip disari cikti. Arkasindan ciktim. Hava yeni yeni kararmaya baslamisti. Gökyüzü en sevdigim tonda. Ne gece ne gündüz. Kuslar üzerimizde daireler ciziyordu. Ablam ayaklarini sürüyerek birkac adim atti. Cimlere cöktü. Karsisina gecip dizlerimin üzerine cöktüm ben de. Kan canagina dönmüs gözlerini bir noktaya dikmis bakiyordu.
Abla.
Gözünü ayirmadi o noktadan. Nasil olmustu bu. Dünyada üzülecek hicbir seyim yoktu. Ama simdi, simdi nasil olmustu da hayatimiz mahvolmustu. Tam cicek acacakken nasilda kuruyup solmustum. Hava buz gibi, titriyorum. Ablam sanki hicbir sey hissetmiyor. Gözlerini yavasca ceviriyor bana.
Hikmet. Biz de gidelim mi