Ihtilal 4 - Zefir Ciltli

Mavi bir rüzgar, sessizce esmeye basladiginda karayelin ardindan firtinanin gelecegini hissedebiliyorlardi.
Gurur, yaklasan firtinayi herkesten önce sezer. Tehlike, Zelihanin etrafinda dolanan görünmez bir gölge gibidir. Bu his, Gururu daha sert, daha tetikte, daha yikici bir adama dönüstürmeye baslar. Hissettigi ask, koruma güdüsünü güclendirdikce aralarindaki duygular kimi zaman calkalanacaktir.
Ve sonra mavi rüzgar birdenbire bicak gibi kesilerek susar.
Sessizlik, karayelin bakislarini firtinaya cevirmesiyle bir anda kaosa dönüsür.
Zelihanin bedenine saplanan bicak yalnizca teni degil, zamani da keser. O anla birlikte Gururun icindeki dünya ikiye ayrilir Öncesi ve sonrasi. Merhamet, yerini durdurulamaz bir öfkeye, usulca büyüyen bir delilige birakir; sabir, kanla yazilacak bir intikamin ilk kurbani olur. Gurur, karayelin yönünü degistirir ve kaderin önüne geri dönüsü, affi olmayan bir plan serer.
Tam da her sey karardiginda gökyüzünde zayif bir isik titrer.
Bir yildiz
Umudun hala bir yerlerde nefes alabildigini fisildayan kirilgan bir isaret.
Ama bu umut, en ufak bir sarsintida sönebilecek kadar savunmasiz, ölüme fazlasiyla yakindir.
Ay da sönse, günes de donsa, ben de ölsem, sen onu korumak zorundasin.