Ancak Bir Benzerim Öldürebilir Beni

Kimi geceler, babasi, sadece üzerini örtüp saclarini, yüzünü, alnini oksamakla yetinmezdi. Yataginin bir kenarina ilisir, gizli gizli bir seyler fisildardi. Sanki ona yattigi yerde nasihat ederdi. Pismanliklarini, görüp gecirdiklerini anlatirdi. Hayatin cok ama cok agir, tasinmasi cok zahmetli bir yük oldugunu anlatirdi sanki. Oglu, bu fisiltilari duymak icin bütün dikkatini harcardi ama nafile, duyamazdi. Babasi daha sonra kalkar, yüzünü seyrederdi oglunun. Babasinin alkollü nefesini hissederdi. Küskün, kaybetmis bir insanin kokusuydu bu. Yaralanmis umudun kokusuydu. Ve bazen oglunun yüzüne ilik ama icini daglayan damlalar düserdi. Böyle anlarda oglunun yüregi aciyla küskün, kaybetmis ve buruk bir coskuyla acilir, gözlerini daha siki yumar, kalbi daha hizli atardi.