Yildizlarin Altinda Uzun Bir Gece

Herkesin yetisecek bir yerleri vardi. Hayat zaten hep kosarak yasaniyordu. En güzel filmi hizlandirarak seyretmek gibiydi hayat. Alt yazilari okuyamadan, en güzel sahnelerin tadina varamadan bir digerine geciyordu. Ama insanlar alisiyordu hizli filmin akisina. Sikayet etseler de ayak uyduruyorlardi. Biri de cikip Durun ey insanlar, sindire sindire yasayalim su hayati demiyordu. Kostuklari yer belli, ölüme kosuyor insanlar, ama neden yavaslamiyorlar, anlamiyorum.
Kendi kisiligini örtüp taklitler yoluyla baska bir insan, baska bir karakter gibi yasadigini fark ediyordu. Belki de en kötüsü buydu. Güdülen koyun gibi sürü psikolojisiyle cevreden gördügün hayati benimsemekti. Cogu zaman cevre, ahlaki olgulara, degerlere göre ev sahipligi yapmiyor, özenti, taklit gibi algilara yol aciyor, yön veriyordu.
Sefil bir hayat degildi insanin hak ettigi. Calistigi ürettigi, alninin terledigi, düsünüp tarttigi, dogru ve yanlislar üzerinden karakterini belirledigi, sükürle doydugu, kanaatle dagittigi, edindiklerini paylastigi, savassiz, barisla yasadigi, merhametle yikandigi, dürüst bir hayati hak ediyordu. Akil sag omzuna oturdu, Iradeyse sol omzuna. Salihin yanlis yolu elinin tersiyle itisini gözyaslari icinde seyredip sevincle ona sarildilar. Salih kazanmisti. Salih, dosdogru insan olmayi basarmisti. Arkalarina bile bakmadan kacmisti evde destursuzca gezen Cehalet, Tamah, Meyil, Taklit, Gurur Irade, dogan günese bakti. Göz kamastiran isigina göz kirpti. Gün ortaligi gururla aydinlatirken, kalplerde gün dogumu yasaniyordu.