Beyaz Geceler

Yalnizlik icinde kaybolmus bir adam, kendisi gibi bir yalniza rastladiginda yasaminin en derin yanilgisina da adim atar. St. Petersburgun hic kararmayan gecelerinde bulusan iki yalniz ruh, birlikte gecirdikleri dört beyaz gece boyunca dile dökmekten korktuklari hislerini ve dusuncelerini aciga cikarirlar. Onlarin hayal dunyasi, gercegin soguk ve sert yuzunden kacis gibidir; zira bu dunya, onlar icin nihai bir siginak, bir arayistir. Dostoyevski, Beyaz Gecelerde masumiyetin ve karanligin derinliklerinde gizlenen melankolinin izini surer.
Baskasinin Karisi, karisinin sadakatine dair kuskularinin esiri olan Ivan Andreyevicin nasil bir delilige suruklendigini anlatir. Kuskulari adim adim bir saplantiya dönusen Andreyevic, paranoyanin acimasiz pencesinde yasamaya baslar. Onun paranoyasi, sadece bireysel bir trajedi degildir. Baskasinin Karisi, hislerinin sultasinda kalmis birinin bu sahte bilgiyi hayatina rehber edinmesinin trajikomik bir portresidir. Beyaz Geceler ve Baskasinin Karisi, Nihal Yalaza Taluyun titiz cevirisiyle Ketebede