Kugular

Günlerden bir gün bir Kral adamlariyla birlikte ava cikmis. Kendini av heyecanina öylesine kaptirmis ki
farkinda olmadan arkadaslarindan ayrilmis, yapayalniz kalmis. Hava kararmaya baslayinca birden akli basina
gelmis, sagina soluna bakmis ki kimsecikler yok. Yolunu bulmaya calismis ama nafile. Ne yolunu
bulabiliyormus ne de nerede oldugunu biliyormus. Oturmus kara kara düsünmeye baslamis. Birden bire tam
karsisinda bembeyaz salkim sacak sacli, cok yasli bir kadin belirmis. Bu bir cadiymis.
Kral, hemen umutla söze baslamis
Anacigim, iyi ki sana rastladim. Bana yolu gösterir misin Bu ormandan nasil cikabilirim
Cadi
Gösteririm elbette, demis. Ama bir sartim var. Hem bu öyle bir sart ki, yerine getirmezsen acliktan ölür
gidersin.