Deliorman Karakoncolosu

Döndüm ben anne... Senin kücük karakoncolosun.
Saclarimda karlar getirdim. Bunu buldum dünyada ben, anne.
Egilerek, tahta sokak kapimizdan girdim, yabani otlarin sarmis oldugu bahceye adim attim.
Deli erik agcina sarildim, ama kendimde gözyasi bulamadim.
Catlamis olan kaldirimdan geri yürüdüm.
Beni orada, yabanilesmis asmanin altinda, babamla, üzgün-üzgün beklediginizi düsünmüstüm.
Her taraf issiz anne, insanlar nerede
Anlar ucup gitmis... Bitmisler artik.
Zaman, gecmisin paslanmis korkuluklarinin arasindan siyrilip gitmis. Onu durdurmayi basaramamislar. Aciyor...
Artik cok canim aciyor.
Orada, sizin yaninizda, bu acilar bitecek mi anne