Ayrilislar

Basliginin da düsündürebilecegi gibi, Ayrilislar her seyden önce bir vedalar kitabi Julian Barnes bu son kitabinda biz okurlarina bir kez daha yazarliginin basat izlekleri olan bellekten, anilardan, gecmisi aynen oldugu gibi yeniden kurmak icin harcadigimiz sonsuz cabalardan söz ediyor, ama ayni zamanda da kendi hastaliginin dokunakli hikayesini bütün ilginc ayrintilari ve asamalariyla bir-bir anlatiyor. Ama sadece bunlardan da ibaret degil Ayrilislar.
Bu otobiyografik anlatinin tam ortasinda, Oxfordda okudugu okul yillarindan tanimis oldugu arkadaslari Stephen ile Jeanin hikayelerini, ortasinda koskoca bir delik olan bu kirk yillik hikayeyi de öykülüyor. Hem bir anlatici-tanik, ama ayni zamanda da onlarin yasamlarina derinden yön vermis ve bunun vicdani sorumlulugunu tasimak zorunda kalmis bir kisi olarak. Seni Sevmiyorum ve Ask vesaire baslikli romanlarindan üslup esintileri de tasiyan bu ilginc hikayenin Ayrilislarin metinsel bütünlügü icinde bir köprü islevi gördügünü gözlemliyoruz.
Deneme, hikaye, günce, ani gibi dogrudan yazinsal formlarin yani sira arka arkaya siraladigi sayisiz anekdot, sosyolojik gözlem ve tip alanina giren saptamalarla örülmüs bir metin olan Ayrilislar Marcel Proustun ünlü madeleine kekinden hareketle IDOAlarin, yani Istencdisi Otobiyografik Anilarin ic yüzünü laf arasinda bir Proustcu olmadigini ileri sürerek kesfe cikarken hem bu karmasik kavrami enine boyuna sorguluyor, hem de onun örnegi olabilecek cok sayida vakanin gecerlilik kosullarini irdeliyor.
Dönüsü olmayan bir yola cikisin Departures iki farkli düzlemde hikayesi ve Julian Barnesin kugu sarkisi olan Ayrilislar, yazarinin isini yapan evren diye niteledigi, bazilarimizin Baudelairein aci bilgisinden hatirladigimiz o ic yakici sirri okurlariyla paylasirken bizlere hem hüzün verici hem düsündürücü ama bir o kadar da eglenceli bir son kitap sunmaktan geri kalmiyor.