Halklarin Zamani

Evet ogul dedi, gülerek. Sesi gittikce celiklesmisti ihtiyarin. Berfonun hem ruhunu, hem zihnini oksuyor gibiydi. Seninle birlikte bir de bir kadin olacakti, degil mi dedi, Berfonun gözlerinin icine bakarak. Berfonun yüzü iyice yumusadi. Tüm disleri gülümseyen dudaginin ardindan disari firlamis gibiydi. Adamin elinde asili kalan kendi eli gevsedi ve ihtiyara derin soluklanisla bakti.
Seni arkadaslar mi gönderdi dedi hayretle.
Ihtiyar basiyla onayladi. Ve nispet edercesine, Dünden beridir buralarda dolasiyor, sizi bekliyorum. dedi. Berfo basini hafiften cevirerek Xezalin oldugu tarafa bakti. Belli belirsiz bir göz isaretinden sonra tekrar ihtiyara döndü. Sorma, basimizdan cok isler gecti. Haritayla buraya gelebildik. Ikimiz de yolu bilmiyorduk. Kuryemiz de yoktu. Sen gelmeseydin aksami bekleyecek... ve eliyle, adamin arkasinda duran, karlara bürümüs gri, mor piriltilarin sacildigi kayaliklarla süslenmis gibi duran yüksek dagi göstererek, Gabara gidecektik. dedi.