Sensizkent

Yolculugun baslamisti. Seyreyledigin ucsuz bucaksiz ovalar yavas yavas karardi. Yagmur ve gece seni sadece camin görüntüsüne odakladi. Bir su tanesi asagi indi, sonra bir digeri, oysa bitmeyecekti o su taneleri. Onlar indikce göz kapaklarin yarilanacak, onlar indikce gözünün önünde yol cizgileri bir o yana bir bu yana kayacakti. Arabesk bir hüzün kaplayacakti yüregini; duran müzik yeniden baslayacak, kaybolan suretler yeniden görünecekti. Sonra hüznünün arabeski olmadigini onun sana verdigim civa hüznü oldugunu söyleyecektin kendine. Sana verecegim binyüregin üzerinde kaygan bir civanin agir hüznünü biriktirecektin.