Ikilem

Cok uzun seneler önce Isvicrenin St. Gallen kantonunda dünyaya gözlerimi Miriam olarak actigimda anne karnindaki kira sözlesmemin bitmesine daha haftalar vardi ama ikizimle ben orayi erken bosaltmaya karar vermistik bir kere Kücük yasta sayisiz sözcükle saatlerce konusabildigim icin anlasildi ki dile yatkindim. Ailevi nedenlerden dolayi ülkeden ülkeye, kentten kente tasinirken cok sayida okulda okumus olsam da dikis tutturabildim bu sayede. Türkce ögrendigimde bu dilin her yönüyle güzelligi beni büyüledi ve Türkce Ögretmeni olmaya karar verdim. Tam o siralarda bana Zeliha adi eklendi. Bu isme zor alistim. En azindan birkac isim arasindan birini secme sansim olsaydi kendi ismini kendisi secen ender insanlardan olacaktim. Artik Miriam Zeliha olmustum. Zamanla bana Meryem de denecekti ve ben tüm bu hitaplari, isimleri, bu dili sevdigim gibi sevecektim. Türkiyede olmak böyle bir seydi, Türk olmak buydu belki de
Lisans egitimimi o zamanlar Karadeniz Teknik Üniversitesine bagli olan Giresun Egitim Fakültesinde, hemen karsidaki Fiskobirlik tesislerinden yükselen mis gibi kavrulmus findik kokulari esliginde, yüksek onur ögrencisi olarak; yüksek lisans ve doktora egitimimi de Erzurum Atatürk Üniversitesinde sicak yürekli insanlar sayesinde soguktan donmadan basariyla tamamladim. Ögrenmeyi cok seviyordum. Giresun Üniversitesi Egitim Fakültesi, Türkce Egitimi Anabilim Dalinda Dr. Ögr. Üyesi olarak görev yapiyorum. Yirmi birinci yilimi calisirken hala ögrettigimi iddia edemem, birbirinden güzel ögrencilerimle birlikte ögreniyoruz Her birine ve elbette mezunlarima da selam olsun. Üzerimde emegi olan hocalarima, hep yanimda olan dostlarima sonsuz sükranlarimla