Tevhidin Sirlari

Muhammed ibn Münevverin, dedesi Ebu Saidin menkibelerini anlattigi bu eser, yazildigi günden itibaren önemini korumustur.
Ebu Said, tasavvuf tarihinde cok ender rastlanan derin bir ruhani hayat yasayan ve yasantisini cevresindekilere etkili bir bicimde yansitan bir sfydi. Tasavvuftaki cizgisi Bayezid Bistam, Hallac-i Mansur ve Ebul Hasan Harakanninkiyle hemen hemen ayniydi. Zor bir mücahede ve riyazetten ve cileli bir hayattan sonra ask ve vecd merkezli bir tasavvuf anlayisini yaymistir. Cesitli vesilelerle sema meclisleri düzenlemis, musiki dinlemis ve dinletmistir. Özellikle devlet adamlari, esnaf ve tüccarlarla da iyi iliskiler kuran ve onlarin saygilarini kazanan Ebu Saidin bölgedeki nüfuzu da günden güne genislemistir.
Bu eser, kendi dönemine kadar yazilan menakib kitaplari icerinde en önemli ve en ayrintili olanidir. Hem bir sfnin nasil olmasi gerektigi hem de sosyal hayatin renklerini yansitmasi acisindan cok zengindir.
Ziyafetler, kisiler, toplumsal katmanlar, siyasi olaylar, ulema ve tekke mensuplarinin iliskileri vb. bircok konuya deginilir. Dolayisiyla bu eser, Islam toplumlarini yüzyillarca etkileyen tasavvuf düsüncesinin pratik hayattaki yansimalarini göstermesi acisindan Sarkiyatcilarin erken kesfettikleri eserlerden olmustur.