Eylülün Vefasi

Bazen hece hece damlar avuclariniza anilariniz. Soluk hir aksam, mavi gökyüzü, ilik bir rüzgar eslik eder caresizliginize,
Ne yapacaginizi bilemez bakarsiniz öyle bos bos saate, tavana, pencereden disariya, yildizlara ve kaybolup giden karanliga.
Sonra kagit ve kalemi alirsiniz elinize, baslarsiniz yazmaya özlemlerinizi. Yazarsiniz fakat eksik kalir hep bir sey.
Ne siz anlatabilirsiniz ne de baskalari sizi anlayabilir.
Kendi yalnizliginizda eriyip gidersiniz de kimsenin haberi olmaz. Belki yillar gecer, belki saatler, belki de dakikalar.
Ama hic gecmeyen bir sizi oturur yüreginize.
Yapabileceginiz o kadar cok sey varken, elinizden niyeyse hicbir sey gelmez. Cünkü kurali baskalari koymustur ve siz oynamak zorundasinizdir.
Unutmadan; herkes kendi yalnizligindan degil, yalniz biraktiklarindan sorumludur...