Zeynep Hanim

At arabasinin sesi gecenin karanliginda sessizligin gürültüsünü yaratiyor. Mazhar kucagimda uyurken bazen birden irkiliyor ve hem uykulu hem de korkulu gök mavisi gözleri beni buluyor. Ona gözlerimle hadi uyu yavrum diyorum. Atlar dörtnala kosarken bildigim tüm dualar dilimden dökülüyor.
Yasamaliyim, mecburum yasamaya. Cocuklarimi sag salim teslim etmek zorundayim.
Ha gayret Zeynep, dayan
Gecenin en dipsiz karanliginda her sey gözlerimin önünden sirayla geciyor.
Sanki bir rüyaydi hepsi...