Het laatste lied van de ballingen

Een monumentaal werk dat de grenzen tussen fictie, poëzie en historisch document tart. "The Last Song of the Exiles" is een hedendaags epos over de menselijke diaspora, geschreven met de urgentie van een manifest en de delicatesse van een gedicht. Samuel Cavalcanti Costa weeft een tapijt van verstomde stemmen, transformeert pijn in kunst en ballingschap in een literair thuisland. Een boek dat niet alleen de Nobelprijs verdient, maar ook vraagt om gelezen te worden als een daad van verzet. Dit boek is ontstaan na een tien jaar durende reis door vluchtelingenkampen, gebombardeerde steden en geheime routes. Ik sprak met honderden mensen wier verhalen de kranten nooit hebben gehaald. Wat me trof, was niet alleen het lijden, maar ook de manier waarop taal overleeft - in gefluister, graffiti, slaapliedjes in verboden talen. "The Last Song of the Exiles" is mijn poging om een literair archief van menselijke ontheemding op te bouwen. Als sommige passages ondraaglijk lijken, bedenk dan: literatuur moet niet troosten. Het moet aanwakkeren.