Babamin Pamuklasan Elleri

Elindeki cayla kirli sandalyeye oturan yasli bir adam ayakkabisinin burnuyla, güneslenen kedinin keyfine ortak oluyor. Kedi az ötede simit kirigini gagalayan serceyi fark edip firliyor bir anda. Ben de nemli banktan uzaklasip plastik sandalyelerden birine oturuyorum. Önümden gecen yasamin renkli kisiliklerini izliyorum. Hepsi ayri bir dünya, hepsinde sakli sayisiz öykü. Yüzü burusmus, kirlasmis kalin kaslari kalkik, yaslica bir adam geciyor önümden. Ceketini iyice kapatarak iki eliyle simsiki tutan bu adami taniyorum. Yillar öncesinden babamin calisma arkadasiydi. Babam da yasasa bu yaslarda olurdu, ama böyle dik yürür müydü, bilmiyorum. Yasamin yükünden yakinsa da, sag iktidarlarin hizli savunucusu, dar gelirli olusunu kadere baglayan, memurluk disinda her zaman ikinci bir is kosturan yorgun bir makineydi sanki babam.