Akil Cagi

Akil Caginda Thomas Paine kurumsallasmis dini ve Kitabi Mukaddesin mesruiyetini sorgular, deizmi felsefi acidan tartisir. Hiristiyan Kilisesinin yozlasmis bir yapi olduguna ve siyasal iktidar elde etmek icin cabaladigina isaret eder. Insanlarin vahiy yerine aklin pesinden gitmeleri gerektigini, mucize diye bir sey olmadigini ve Kitabi Mukaddesin tanrisal esin icermeyen siradan bir metin oldugunu öne sürer. Painee göre, sorgulanamayacak hicbir sey yoktur, özellikle de din sorgulanmalidir. O Newtoncudur, yani evrendeki her seyin, hatta Tanrinin bile evrenin yasalarina tabi olmasi gerektigine inanir.
Her seyin yasalara tabi oldugu evrende mucizeye ve vahye yer yoktur. Tanri evreni yasalariyla birlikte tasarlamis ve yaratmistir ama artik ona ne vahiyle dolayli olarak ne de iradesiyle dogrudan müdahale edebilir. Kimilerine göre Akil Cagi ile Paine deizme yeni, saldirgan ve acikca Hiristiyanlik karsiti bir renk katmistir. Döneminin elestirmenleri onun söylemini kaba ve saygisiz bulmustur. Yazarin bu tür elestirilere hedef olmasinin sebebi mesajini toplumun her kesimine ulastirmak istemesidir.