Kötü Tabiat, Iyi Doga

Hep ayni izler mi var dünyanin dört bir kösesinde Fenaligin
bariz isaretleri, fesat ve hasetin eskiye uzanan kökleri mi
Bak, bir koku dolasiyor kirlarda, daglarda. Siddeti arzulayan
insanoglundan yayilan ic bayiltici rayiha. Iste, birbirine
karisiyor insanin kötülügü ile doganin safligi.
Güzel metinler bile onaramiyor bu akil almaz cürümeyi; ince
ince cizilmis suretler donakaliyor ak kagitlar üzerinde; aklin
eli kolu baglaniyor, dil damaga yapisiyor. Kalem tutan mahir
parmaklar, güzelim mavi mürekkebin kagida biraktigi
isaretler
caresiz kaliyor bu amansiz hasim karsisinda.
Bir meram anlatmaya girismisken akip giden metin
sersemliyor, iki yana yalpaliyor; siire meylederken hikaye
oluveriyor, hikayeye segirteyim derken siire dönüyor,
düzyaziya meydan okurken manzuma boyun egiyor.
Doganin iyiligini, insanin tabiatini hikaye etmeye kelam da
yetmiyor kalem de...