Ölüm Portresi

Ben sig denizleri bilmem, bogulmayacagim sulara dalmam.
Gögsünü yakmiyorsa sevgiyi asktan saymam.
Onunla ayni masaya otururduk. Ayni sofrada yemek yerdik. Ayni evde dolasirdik. Ayni sehirde, ayni semtte yasardik. Fakat hicbir zaman ayni dünyaya ait olamamistik.
Karsisina oturup bakislarimi üzerinde arsizca gezdirdigimde bile gözleri gözlerime degmezdi. Sanki icinde bogulacagim o mavi gözlerine bir kere daha bakarsam kaybolurmusum gibi kacirirdi benden.
Yine de onu severdim.
Her seye ragmen.
Cünkü kalbimdeki karadeligin icinde yok oldugunu hissetmedigim tek duygu buydu. Atlas Katrivasa duydugum cekim bana yasadigimi ve hala var oldugumu hissettirirdi.
Ben onun actigi yaraya bile sadiktim. Gögsümde hissettigim öfkeye, onun icin aldigim nefese, kalbime sigmayan nefrete bile siki siki bagliydim.
O ise...
Atlasti iste.
imdi sen arkandaki kalabaliga aldaniyorsun.
Biz ikimiz, o kalabaligin icinde yapayalniz kaldik, kabullenmiyorsun.
Gün gectikce eksiliyor yüregin, fark etmiyorsun.
Insana yalnizlik da ögretilir sevgilim, sen aciyi hic tanimiyorsun.